Sądy mogą nakazać zapłatę zabezpieczenia w przypadku ubiegania się o wykonalność.

Sąd Najwyższy orzekł niedawno^[1], że jeżeli orzeczenie, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie wykonalności, nie jest jeszcze prawomocne, sąd rozpatrujący drugi lub trzeci środek zaskarżenia może w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie nakazać stronie wnoszącej o stwierdzenie wykonalności uiszczenie zabezpieczenia zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I^[2].

Fakty

Celem zabezpieczenia jest przeciwdziałanie ryzyku dla dłużnika związanemu z wykonaniem nieprawomocnego orzeczenia zagranicznego.

W szczególności, zabezpieczenie ma na celu ochronę dłużnika w przypadku, gdy:

• przeciwnik stanie się niewypłacalny;
• nic nie może być wyegzekwowane od przeciwnika; lub
• proces w państwie pochodzenia przeciąga się, a dłużnik nie jest w stanie pozbyć się w tym czasie zamrożonych aktywów.

Rodzaj i wysokość zabezpieczenia są regulowane przez prawo państwa prowadzącego egzekucję; kwota zależy od uznania sędziego.

Jeżeli sąd w państwie pochodzenia nie nakazuje zapłaty na rzecz wierzyciela, a zamiast tego nakazuje wpłatę kaucji na rzecz sądu, zagrożenie dla dłużnika jest mniejsze i wystarczająca może być niższa kwota zabezpieczenia.

Komentarz

Zabezpieczenie jest funduszem odpowiedzialności za potencjalne straty dłużnika. Ma ono na celu zapobieżenie nieuzasadnionym stratom dłużnika, jeżeli nakaz sądowy zostanie później uchylony lub zmieniony w państwie pochodzenia, a roszczenia o odszkodowanie lub bezpodstawne wzbogacenie nie będą mogły zostać wyegzekwowane.