Czy wyrok może zostać wykonany nawet bez doręczenia nakazu sądowego?

W dniu 19 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy orzekł^[1], że art. 34 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I, który uniemożliwia uznanie orzeczenia, jeżeli pozwanemu nie zapewniono wystarczającej możliwości obrony przed roszczeniem, ma zastosowanie tylko wtedy, gdy dokument wszczynający postępowanie został doręczony pozwanemu w taki sposób, że mógł on podjąć obronę przed pozwem.

Prawidłowe doręczenie zgodnie z prawem państwa pochodzenia nie ma już znaczenia (chociaż wcześniej regulował je art. 27 ust. 2 konwencji brukselskiej z 1968 r.). Jedyną istotną kwestią jest to, że prawa pozwanego do obrony przed pozwem były rzeczywiście przestrzegane.

W przedmiotowej sprawie sąd stwierdził, że pozew, który doprowadził do wykonania nakazu sądowego, został doręczony pozwanemu wraz z tłumaczeniem na język niemiecki oraz z pouczeniem o konsekwencjach braku odpowiedzi ze strony pozwanego. W związku z tym prawa pozwanego nie zostały ograniczone w pierwotnym postępowaniu. Nie zmienia tego fakt, że pozwanemu nie doręczono samego nakazu sądowego, ponieważ pozwany nie wyznaczył osoby, która byłaby upoważniona do odbioru nakazu sądowego.

Prawidłowe doręczenie zgodnie z prawem państwa pochodzenia nie ma znaczenia. Jedyną istotną kwestią jest poszanowanie praw pozwanego do obrony przed pozwem.