Sąd Najwyższy orzekł, że CMR ma pierwszeństwo przed rozporządzeniem Rzym I

Wprowadzenie

W niedawnym orzeczeniu Sąd Najwyższy zajmował się kwestiami sporów sądowych powstałych w związku z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)^[1].

Zgodnie z art. 1 ust. 1 CMR, ma ona zastosowanie do umów o odpłatny przewóz drogowy towarów pojazdami, jeżeli miejsce przewidziane jako miejsce odbioru i miejsce przewidziane jako miejsce dostawy (określone w umowie) znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się.

Fakty

W przedmiotowej sprawie CMR miała zastosowanie do transgranicznego przewozu towarów, ponieważ zarówno Dania, jak i Włochy są umawiającymi się państwami. Rozporządzenie Rzym I (593/2008) miało również zastosowanie pomocniczo do umowy stron dotyczącej przewozu towarów.

Jako jednolite prawo międzynarodowe, CMR ma pierwszeństwo, o ile sama reguluje daną kwestię lub zawiera normę kolizyjną (art. 25 rozporządzenia Rzym I). Kwestie nieuregulowane w CMR, które nie mogą zostać rozwiązane w drodze wykładni i dla których nie określono konkretnego zbioru przepisów, podlegają prawu, które należy stosować zgodnie z prawem kolizyjnym. Jeżeli CMR nie ma zastosowania, do umowy przewozu towarów zastosowanie mają normy kolizyjne zawarte w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rzym I.

W tym przypadku strony nie dokonały wyboru prawa, a Austria - gdzie pozwana spółka żeglugowa miała zarejestrowaną siedzibę - nie była miejscem odbioru (Dania), miejscem nadania (Włochy) ani siedzibą dyspozytora. W związku z tym, zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rzym I, należało zastosować prawo państwa wskazanego przez obie strony jako punkt odbioru (tj. Włochy); w związku z tym sąd uznał, że należy zastosować prawo włoskie.

Komentarz

CMR ma pierwszeństwo przed rozporządzeniem Rzym I w zakresie, w jakim odnosi się do samej kwestii lub zawiera normę kolizyjną.