Austriacki sąd odmawia wykonania włoskiego nakazu zapłaty

Wprowadzenie

Włoski sąd wydał niedawno nakaz zapłaty przeciwko spółce zarejestrowanej w Austrii na rzecz włoskiego powoda, w którym nakazano austriackiej spółce zapłatę około 2,7 miliona euro. Jednakże, według austriackiego Sądu Najwyższego^[1], włoski nakaz zapłaty wydany po przeprowadzeniu postępowania ex parte (tj. postępowania, w którym pozwany nie występuje) nie podlega wykonaniu na podstawie art. 23 rozporządzenia Bruksela I.

Rozporządzenie Bruksela I miało zastosowanie do orzeczenia sądu włoskiego, którego wykonanie było przedmiotem sprawy.

Nakazy zapłaty

Orzeczenie sądowe może być wykonane przez sąd krajowy tylko wtedy, gdy zostanie zakwalifikowane jako "orzeczenie" w rozumieniu art. 23 rozporządzenia. W niniejszej sprawie było to wątpliwe z wielu powodów.

Rodzaj nakazu sądowego wydanego w tej sprawie jest regulowany przez art. 633 i następne włoskiego regulaminu postępowania cywilnego. Jest on wydawany w ramach postępowania uproszczonego, umożliwiającego wierzycielowi uzyskanie wykonalnego nakazu sądowego na jego wniosek, w przypadku gdy taki wniosek nie został początkowo doręczony dłużnikowi.

Postępowanie jest inicjowane wnioskiem, w którym wierzyciel zwraca się do sądu o wydanie nakazu zapłaty przeciwko dłużnikowi w oparciu o określone dowody. Nakaz zapłaty zobowiązuje dłużnika do zapłaty określonej kwoty lub dostarczenia określonych towarów w określonym terminie (art. 641 przepisów). Jeżeli spełnione są wszystkie wymogi formalne, a po dokonaniu oceny zasadności roszczenia sędzia jest przekonany, że roszczenie jest uzasadnione, wydaje nakaz zapłaty. Nakaz informuje dłużnika, że zostanie wykonany po upływie terminu, chyba że dłużnik wniesie sprzeciw.

Sam nakaz zapłaty zasadniczo nie podlega wykonaniu. Do jego wykonania wymagana jest zgoda sądu, która zostanie wydana na wniosek składającego petycję po upływie terminu. Jeśli dłużnik nie wniesie sprzeciwu w wyznaczonym terminie i jeśli nie przyznano wstępnej wykonalności, nakaz zapłaty zostanie uznany za wykonalny po upływie terminu, na wniosek wierzyciela.

Jeśli dłużnik wniesie sprzeciw, postępowanie będzie kontynuowane zgodnie z zasadami rządzącymi zwykłym postępowaniem cywilnym.

Na wniosek wierzyciela nakaz zapłaty może zostać opatrzony klauzulą wykonalności w tym samym czasie, w którym został wydany - na przykład, jeżeli opóźnienie mogłoby prowadzić do poważnych szkód (art. 642 ust. 2 przepisów). Sąd może jednak, na sprzeciw dłużnika, zawiesić tę wykonalność z ważnych powodów. Taka decyzja nie podlega zaskarżeniu.

Włoski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona w odrębnym postępowaniu we Włoszech w następstwie sprzeciwu dłużnika, może zostać uznany zgodnie z art. 32 rozporządzenia Bruksela I.

Jednak w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty został wydany jako natychmiast wykonalny bez umożliwienia stronie przeciwnej złożenia wyjaśnień.

Precedens ETS

Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) orzekł^[2], że wstępne nakazy sądowe lub nakazy mające na celu zabezpieczenie roszczenia, które zostały wydane bez wezwania pozwanego i których wykonania żąda się bez uprzedniego doręczenia (tj. decyzje ex parte), nie kwalifikują się do uznania i wykonania zgodnie z tytułem III konwencji brukselskiej z 1968 r. (obecnie tytuł III rozporządzenia Bruksela I).

ETS wyjaśnił to ograniczenie, argumentując, że konwencja brukselska z 1968 r. ma na celu zapewnienie, aby postępowania prowadzące do wydania orzeczeń sądowych były prowadzone zgodnie z należytym procesem, zgodnie z celami konwencji. W świetle gwarancji przyznanych pozwanym w regularnych postępowaniach, tytuł III konwencji jest raczej hojny, jeśli chodzi o uznawanie i wykonywanie orzeczeń. Dlatego też konwencja brukselska z 1968 r. (obecnie art. 32 rozporządzenia Bruksela I) jest przeznaczona dla takich orzeczeń sądowych, które są lub mogą być oparte na procesie.

Orzeczenia sądowe, które zostały wydane w państwie orzekającym bez umożliwienia stronie przeciwnej złożenia wyjaśnień, nie mogą zostać uznane. Większość prawników zgadza się zatem, że orzeczenie sądowe, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie może zostać uznane na podstawie art. 32 rozporządzenia Bruksela I.

Komentarz

Zasadniczo orzeczenia wydane przez sądy jednego państwa członkowskiego UE mogą być wykonywane w każdym innym państwie członkowskim. Jednak w tym przypadku włoski nakaz zapłaty został wydany bez dania austriackiej spółce szansy na odpowiedź, a także został uznany za natychmiast wykonalny we Włoszech. W tym przypadku decyzja nie mogła zostać wykonana w Austrii, ponieważ austriackiemu pozwanemu nie zapewniono należytego procesu i nie miał on możliwości wyrażenia sprzeciwu wobec roszczenia.

W celu uzyskania dalszych informacji na ten temat prosimy o kontakt z Klausem Oblinem z kancelarii Oblin Melichar telefonicznie (+43 1 505 37 05), faksem (+43 1 505 37 05 10) lub pocztą elektroniczną(klaus.oblinoblin.at). Strona internetowa Oblin Melichar jest dostępna pod adresem www.oblin.at.