Kto ma jurysdykcję? Austriacki sąd rozpatruje świadczenie usług zgodnie z prawem UE

W dniu 30 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy orzekł^[1], że w orzeczeniach o jurysdykcji międzynarodowej termin "usługi" musi być interpretowany z wykorzystaniem prawa UE jako całości, w taki sposób, że obejmuje on wszystkie umowy, które obejmują osiągnięcie pewnego faktycznego rezultatu w zamian za zapłatę. W celu rozgraniczenia w odniesieniu do umów o pracę, nie mogą one obejmować zobowiązania, w którym przedmiotem umowy jest samo wykonanie czynności.

Ramy prawne

Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia UE Bruksela I (44/2001) należy interpretować w sposób otwarty i wymaga on rozgraniczenia tylko w przypadku umów należących do spraw szczególnych (np. umów ubezpieczeniowych, konsumenckich lub umów o pracę). Europejski termin prawny dotyczący umów o świadczenie usług obejmuje umowy o świadczenie usług, umowy agencyjne, umowy agentów handlowych i brokerów, umowy franczyzowe i dystrybucyjne, umowy mieszane i inne, o ile zawierają one istotny element działalności.

Miejsce wykonania, które (zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia) ustanawia jurysdykcję, musi być określone autonomicznie i przy pomocy kryteriów faktycznych, a nie prawnych.

Decyzja

Powód twierdził, że pozwany przyjął na siebie obowiązek utworzenia organizacji dystrybucyjnej i wykonania różnych innych zadań. Na tej podstawie Sąd Najwyższy orzekł, że sądy niższej instancji słusznie zakwalifikowały roszczenie pieniężne wynikające z tej umowy jako roszczenie wynikające z umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.

Sąd argumentował, że miejsce spełnienia świadczenia jest jedynym łącznikiem dla każdego roszczenia wynikającego z umowy kupna lub umowy o świadczenie usług, a zatem także dla wszystkich wtórnych roszczeń umownych. Jurysdykcja jest ustalana na podstawie informacji zawartych w skardze, chyba że sąd jest już świadomy, że informacje te są błędne. Nie ma znaczenia, że przedmiotem pozwu nie było główne zobowiązanie umowne lub roszczenie odszkodowawcze (jak twierdzono w postępowaniu w sprawie nakazu zapłaty), ale zwrot salda na rachunku bieżącym, które pozostało u pozwanego. Sąd argumentował, że zamiarem ustawodawcy europejskiego było autonomiczne określenie miejsca wykonania umowy, aby skoncentrować jurysdykcję dla wszystkich sporów umownych w jednym miejscu i stworzyć jedną jurysdykcję dla wszystkich pozwów wynikających z tej samej umowy.

Komentarz

Termin "usługi" należy interpretować w sposób obejmujący każdą umowę, która obejmuje osiągnięcie określonego rezultatu, w przeciwieństwie do umowy o świadczenie usług.