Arbitraż inwestorski 2019

Traktaty: Obecny status i przyszłe zmiany

Jakie dwustronne i wielostronne traktaty i umowy handlowe ratyfikował Twój kraj?

Do chwili obecnej Austria podpisała i ratyfikowała 69 dwustronnych umów inwestycyjnych ("BIT"), z których obecnie obowiązują BIT z następującymi 60 państwami: Albania; Algieria; Argentyna; Armenia; Azerbejdżan; Bangladesz; Białoruś; Belize; Bośnia i Hercegowina; Bułgaria; Chile; Chiny; Chorwacja; Kuba; Czechy; Egipt; Estonia; Etiopia; Gruzja; Gwatemala; Hongkong; Węgry; Iran; Jordania; Kazachstan; Kosowo; Kuwejt; Kirgistan; Łotwa; Liban; Libia; Litwa; Macedonia; Malezja; Malta; Meksyk; Mołdawia; Mongolia; Czarnogóra; Maroko; Namibia; Oman; Paragwaj; Filipiny; Polska; Rumunia; Rosja; Arabia Saudyjska; Serbia; Słowacja; Słowenia; Korea Południowa; Tadżykistan; Tunezja; Turcja; Ukraina; Zjednoczone Emiraty Arabskie; Uzbekistan; Wietnam; i Jemen.

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r., ustanawiając kompetencje Unii Europejskiej ("UE") w zakresie inwestycji bezpośrednich. W oparciu o przekazane kompetencje Parlament Europejski i Rada UE przyjęły rozporządzenie 1219/2012, zgodnie z którym istniejące dwustronne umowy inwestycyjne pozostają ważne pod warunkiem uzyskania zezwolenia Komisji Europejskiej po "dokonaniu oceny, czy co najmniej jedno z ich postanowień stanowi poważną przeszkodę w negocjowaniu lub zawieraniu przez Unię dwustronnych umów inwestycyjnych z państwami trzecimi" (rozporządzenie 1219/2012, art. 5). Komisja Europejska wszczęła ponadto postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w odniesieniu do 12 wewnątrzunijnych BIT-ów (dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi UE) podpisanych i ratyfikowanych przez Austrię.

Austria podpisała Traktat Karty Energetycznej w 1994 roku, a następnie formalnie ratyfikowała go w 1997 roku.

W odniesieniu do Austrii jako państwa członkowskiego UE obowiązują różne umowy handlowe i traktaty zawierające postanowienia dotyczące inwestycji.

Jakie dwustronne i wielostronne traktaty i umowy handlowe podpisał Twój kraj, a których jeszcze nie ratyfikował? Dlaczego nie zostały one jeszcze ratyfikowane?

BIT-y podpisane z Zimbabwe (2000), Kambodżą (2004) i Nigerią (2013) nie weszły jeszcze w życie.

Najważniejszą umową oczekującą na ratyfikację w parlamentach krajowych państw członkowskich UE jest kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między UE a Kanadą ("CETA"), która obowiązuje tymczasowo od 21 września 2017 r.

Obecnie trwają negocjacje z Chinami, Japonią, Meksykiem, Mjanmą, Filipinami, Tunezją i USA ("TTIP").

Umowy handlowe negocjowane na szczeblu UE podlegają ścisłej kontroli państw członkowskich, w tym Austrii. Można stwierdzić, że zakres i mechanizmy rozstrzygania sporów zapisane we wspomnianych umowach handlowych są przedmiotem nieustającej debaty prawnej i politycznej.

Czy Twoje umowy BIT opierają się na modelu BIT? Jakie są kluczowe postanowienia tego modelu BIT?

Austria posiada modelowy BIT przyjęty w 2008 r. ("Modelowy BIT"). Należy jednak pamiętać, że przeważająca liczba BIT-ów podpisanych i ratyfikowanych przez Austrię poprzedza najnowszą wersję Model BIT. Ocena wpływu, jaki najnowszy model BIT może mieć w przyszłości, jest również trudna do przeprowadzenia.

Porównywalna analiza BIT-ów podpisanych po wprowadzeniu austriackiego Modelu BIT pokazuje brak jednolitości. Z jednej strony, umowy inwestycyjne z Tadżykistanem i Kosowem zostały ściśle opracowane zgodnie z modelem BIT. Z drugiej strony, umowy o tym samym charakterze z Kirgistanem i Kazachstanem wprowadziły zmiany do Modelu BIT w niektórych ważnych aspektach.

Co więcej, postanowienia dotyczące ochrony inwestycji powszechnie stają się częścią umów handlowych UE z państwami trzecimi, ograniczając tym samym cel przewidziany dla Modelowego BIT.

Jeśli chodzi o treść Model BIT, Austria z pewnością przedstawiła zwięzłą, funkcjonalną i zaawansowaną platformę skutecznej ochrony inwestycji zagranicznych. Kluczowe postanowienia zapewniają:

a. równe traktowanie inwestorów zagranicznych w porównaniu z (i) inwestorami krajowymi i/lub (ii) inwestorami z państw trzecich;

b. obowiązek sprawiedliwego traktowania zgodnie ze standardami prawa międzynarodowego (ściśle regulowane wywłaszczenie; płatności dokonywane w kontekście inwestycji muszą być dokonywane bez ograniczeń itp.

c. skuteczne rozstrzyganie sporów przed (i) sądami krajowymi, (ii) Międzynarodowym Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych ("ICSID"), (iii) arbitrem jedynym lub trybunałem arbitrażowym ad hoc ustanowionym zgodnie z Regulaminem Arbitrażowym Komisji Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego ("UNCITRAL") oraz (iv) arbitrem jedynym lub trybunałem ad hoc zgodnie z Regulaminem Arbitrażowym Międzynarodowej Izby Handlowej ("ICC").

Inne osobliwości Modelowego BIT obejmują charakterystyczne zdefiniowanie terminów "inwestor" i "inwestycja", a także dość szeroko zakrojoną klauzulę parasolową. Komentarz odnoszący się bardziej szczegółowo do ważnych aspektów Modelowego BIT jest łatwo dostępny online: https://www.iisd.org/pdf/2012/austrian_model_treaty.pdf.

Czy Twój kraj publikuje noty dyplomatyczne wymieniane z innymi państwami dotyczące jego traktatów, w tym z nowymi lub kolejnymi państwami?

Rzadki przykład not dyplomatycznych wymienianych w celu ustalenia zamierzonego znaczenia BIT dotyczy BIT zawartego z Paragwajem i jest dostępny w formie elektronicznej pod adresem https://www.bmdw.gv.at/Aussenwirtschaft/investitionspolitik/Documents/Bilaterale_Investitionsschutzabkommen/Paraguay2.pdf.

Czy istnieją oficjalne komentarze opublikowane przez rząd dotyczące zamierzonego znaczenia klauzul traktatu lub umowy handlowej?

Wszystkie dostępne materiały pomocnicze do każdego traktatu międzynarodowego ratyfikowanego przez Parlament Republiki Austrii są oficjalnie dostępne w formie elektronicznej pod adresem https://www.parlament.gv.at/PAKT/. Podczas gdy Federalne Ministerstwo Cyfryzacji i Gospodarki udostępnia niemieckie wersje ratyfikowanych BIT-ów wraz z instrumentami towarzyszącymi na swojej stronie internetowej do wglądu i kontroli publicznej ( https://www.bmdw.gv.at/Aussenwirtschaft/investitionspolitik/Seiten/BilateraleInvestitionsschutzabkommen-Laender.aspx ), wersje angielskie można znaleźć pod adresem http://investmentpolicyhub.unctad.org/IIA/CountryBits/12.

Ramy prawne

Czy Twój kraj jest stroną (1) Konwencji nowojorskiej, (2) Konwencji waszyngtońskiej i/lub (3) Konwencji z Mauritiusa?

Austria stała się stroną Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych ("Konwencja Nowojorska") w dniu 2 maja 1961 roku. Konwencja nowojorska ma zastosowanie do Austrii bez ograniczeń, ponieważ początkowe zastrzeżenie wzajemności zostało wycofane w 1988 r.

Konwencja o rozstrzyganiu sporów inwestycyjnych między państwami a obywatelami innych państw ("Konwencja ICSID") została ratyfikowana w dniu 25 maja 1971 r. i weszła w życie w odniesieniu do Austrii w dniu 24 czerwca 1971 r.

Austria nie jest stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o przejrzystości w traktatowym arbitrażu inwestor-państwo ("Konwencja Mauritius").

Czy Twój kraj również posiada prawo inwestycyjne? Jeśli tak, jakie są jego kluczowe przepisy materialne i dotyczące rozstrzygania sporów?

Austria nie posiada szczególnego (zagranicznego) prawa inwestycyjnego.

Czy Twój kraj wymaga formalnego przyjęcia inwestycji zagranicznej? Jeśli tak, jakie są odpowiednie wymogi i gdzie są one zawarte?

Formalne przyjęcie inwestycji zagranicznej zasadniczo nie jest wymagane. Jednakże niektóre niedyskryminacyjne środki krajowe i unijne mogą mieć zastosowanie (np. w przypadku nabywania nieruchomości, przeciwdziałania praktykom monopolistycznym, w sektorze energetycznym itp.)

Ostatnie znaczące zmiany i dyskusje

Jakie były kluczowe sprawy w ostatnich latach związane z interpretacją traktatów w Twojej jurysdykcji?

Zgodnie z przełomową sprawą austriackiego Sądu Najwyższego ("OGH") (3 Nd 506/97) umowy wielonarodowe powinny być postrzegane pod kątem ich międzynarodowego zastosowania. Umowa wielonarodowa traci swoje znaczenie i skuteczność, jeśli jej zasady miałyby być interpretowane wyłącznie na poziomie krajowym. Dlatego też interpretacja poszczególnych elementów tekstu nie może opierać się wyłącznie na znaczeniu krajowego języka prawnego. Należy raczej zbadać, czy te części tekstu zostały celowo przyjęte przez umawiające się strony z należytym uwzględnieniem specyficznych tradycji krajowych.

OGH stwierdził następnie, że cel ujednoliconego prawa wymaga, aby międzynarodowa jedność prawna była ceniona wyżej niż płynne włączenie do krajowego porządku prawnego. Chociaż należy unikać systemowych zerwań z autonomicznym prawem cywilnym, o ile jest to praktycznie możliwe, muszą one, jeśli to konieczne, zostać zaakceptowane w ramach międzynarodowej jednolitości. Wykładnia systemowa jest zatem ograniczona do kontekstu międzynarodowego.

Czy Twój kraj określił swoją politykę w odniesieniu do arbitrażu inwestor-państwo?

Rząd austriacki nie ogłosił jeszcze żadnej skrystalizowanej polityki dotyczącej arbitrażu inwestor-państwo.

Jako kwestia ogólnego podejścia niezwiązanego z konkretnymi sporami inwestycyjnymi, Federalne Ministerstwo Cyfryzacji i Gospodarki wskazuje jednak na otwartość rządu na wiążący arbitraż międzynarodowy jako właściwą alternatywę dla sądów krajowych w rozstrzyganiu sporów w ramach obowiązujących BIT-ów.

W jaki sposób kwestie takie jak korupcja, przejrzystość, klauzula najwyższego uprzywilejowania, inwestycje pośrednie, zmiany klimatyczne itp. są uwzględnione lub mają być uwzględnione w traktatach zawartych przez Twój kraj?

Korupcja:

Kwestia korupcji nie jest jednolicie uregulowana w obowiązujących instrumentach prawnych. Preambuła Modelowego BIT podkreśla "konieczność przestrzegania przez wszystkie rządy i podmioty cywilne działań antykorupcyjnych ONZ i OECD, w szczególności Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji (2003)". Preambuły post-modelowych umów BIT podpisanych z Kazachstanem, Kirgistanem, Tadżykistanem i Nigerią zawierają podobne postanowienia.

Przykładem postanowienia pre-Model-BIT, które porusza kwestię korupcji w ograniczonej formie, może być art. 25 ust. 1 lit. c) Uzbekistańskiego BIT, który wprowadza korupcję jako podstawę do unieważnienia orzeczenia, jeżeli zostanie ona wykazana "ze strony członka trybunału lub ze strony osoby dostarczającej decydującej wiedzy specjalistycznej lub dowodów".

Przejrzystość:

Kwestia przejrzystości została uregulowana w art. 6 Modelowego BIT. Przepis ten wprowadza obowiązek niezwłocznego: (i) publikowania wszystkich instrumentów, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie BIT; oraz (ii) odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji. Istotnym ograniczeniem powyższego jest usunięcie obowiązkowego dostępu do "informacji dotyczących konkretnych inwestorów lub inwestycji, których ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa".

Obecnie obowiązujące BIT-y stosują nieco odmienne podejście do zasad Modelowego BIT-u w zakresie przejrzystości. Podczas gdy znaczna liczba umów zawiera sformułowanie odpowiadające powyższemu (np. BIT-y zawarte z Armenią, Azerbejdżanem, Bangladeszem itp.), równie widoczna liczba nie zawiera wyraźnej klauzuli przejrzystości (np. BIT-y zawarte z Białorusią, Bułgarią itp.). Wreszcie, trzecia grupa BIT-ów zawiera zasady dotyczące przejrzystości ze znacznymi redakcjami (zob. np. BIT z Iranem, art. 4; BIT z Kuwejtem, art. 3; BIT z Libią, art. 3 itp.)

Klauzula największego uprzywilejowania:

Artykuł 3(3) Model BIT stanowi, że "[k]ażda Umawiająca się Strona przyzna inwestorom drugiej Umawiającej się Strony oraz ich inwestycjom lub zwrotom traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznaje własnym inwestorom i ich inwestycjom lub inwestorom jakiegokolwiek państwa trzeciego". Ochrona jest zapewniana w odniesieniu do "zarządzania, obsługi, utrzymania, użytkowania, korzystania, sprzedaży i likwidacji, jak również rozstrzygania sporów dotyczących ich inwestycji lub zwrotów, w zależności od tego, co jest korzystniejsze dla inwestora". (Niektóre z przedmodelowych dwustronnych umów inwestycyjnych (np. z Białorusią, Hongkongiem, Indiami, Malezją, Czarnogórą, Serbią itp.) nie zawierają określonej listy chronionych działań inwestycyjnych).

Inwestycje pośrednie:

Modelowy BIT obejmuje zarówno inwestycje bezpośrednie, jak i pośrednie. Jednak niektóre z przedmodelowych BIT-ów mają bardziej restrykcyjne definicje "inwestycji" i prawdopodobnie nie obejmują inwestycji pośrednich (zob. np. BIT zawarty z Iranem).

Ochrona środowiska:

Preambuła Modelowego BIT odnosi się do kwestii ochrony środowiska w zakresie, w jakim stanowi, że umawiające się państwa

• zobowiązują się do realizacji celów określonych w sposób zgodny z ochroną środowiska; oraz
• uznają zasady inicjatywy ONZ Global Compact oraz że "umowy inwestycyjne i wielostronne umowy o ochronie środowiska [...] mają na celu wspieranie globalnego zrównoważonego rozwoju, a wszelkie ewentualne niespójności powinny być rozwiązywane bez złagodzenia standardów ochrony".

Pre-modelowe BIT-y zasadniczo nie zawierają podobnych postanowień w swoich preambułach. W przeciwieństwie do tej ogólnej obserwacji, preambuły post-modelowych BIT-ów podpisanych z Nigerią i Tadżykistanem są podobne do modelowego BIT-u i tylko preambuły BIT-ów z Kazachstanem i Kirgistanem są mniej wyczerpujące w tej kwestii niż modelowy BIT.

Jeśli chodzi o treść Modelowego BIT, art. 4 wyraźnie stanowi, że "Umawiające się Strony uznają, że niewłaściwe jest zachęcanie do inwestycji poprzez osłabianie krajowych przepisów dotyczących ochrony środowiska". Postmodelowe BIT zawierają postanowienia w podobnym zakresie.

Artykuł 7 ust. 4 Modelowego BIT stanowi, że "niedyskryminacyjne środki Umawiającej się Strony, które są zaprojektowane i stosowane w celu ochrony uzasadnionych celów dobrobytu publicznego, takich jak... środowisko, nie stanowią pośredniego wywłaszczenia". Poza BIT-em zawartym z Kazachstanem, inne postmodelowe BIT-y zawierają porównywalne postanowienie.

Przykładem postanowienia Pre-Model BIT, które uwzględnia ochronę środowiska, jest art. 3 ust. 4 BIT zawartego z Kuwejtem, który stanowi: "inwestycje nie będą poddawane w przyjmującym Umawiającym się Państwie dodatkowym wymogom dotyczącym wyników, które mogą utrudnić lub ograniczyć ich ekspansję lub utrzymanie w sposób, który może niekorzystnie wpłynąć lub być szkodliwy dla ich rentowności, chyba że takie wymogi zostaną uznane za niezbędne ze względu na [...] środowisko [...]".

Czy Twój kraj wypowiedział jakiekolwiek dwustronne umowy inwestycyjne lub podobne umowy? Których? Dlaczego?

Austria nie wypowiedziała jeszcze jednostronnie żadnego BIT.

Należy jednak podkreślić, że ostateczne skutki przeniesienia kompetencji w zakresie inwestycji bezpośrednich na UE (zob. szczegółowo odpowiedź na pytanie "Jakie dwustronne i wielostronne traktaty i umowy handlowe ratyfikował Twój kraj?" powyżej) nie zostały jeszcze określone.

Tendencje w sprawach

W jakich sprawach między inwestorem a państwem brał udział Twój kraj?

Na dzień niniejszej publikacji Austria była aktywnie zaangażowana w jeden publicznie znany arbitraż inwestor-państwo: B.V. BeleggingMaatschappij "Far East" przeciwko Republice Austrii (sprawa ICSID nr ARB/15/32).

Postępowanie zostało wszczęte w lipcu 2015 r. na podstawie BIT zawartego przez Austrię z Maltą w 2002 r. (obowiązującego od marca 2004 r.). Skarżący zarzucał Austrii: (i) nałożenie arbitralnych, nieuzasadnionych i/lub dyskryminujących środków; (ii) odmowę pełnej ochrony i bezpieczeństwa; (iii) naruszenie obowiązujących zakazów bezpośredniego i pośredniego wywłaszczenia; oraz (iv) odmowę sprawiedliwego i równego traktowania.

Trybunał Arbitrażowy oddalił roszczenia na podstawie jurysdykcji w październiku 2017 r., po przesłuchaniu w sprawie, która pojawiła się w marcu tego samego roku.

Jakie stanowisko zajął Twój kraj w sprawie wykonywania orzeczeń wydanych przeciwko niemu?

Nie dotyczy (zob. szczegółowe odpowiedzi na pytania "W jakich sprawach między inwestorem a państwem, jeśli w ogóle, uczestniczył Twój kraj?" powyżej). " powyżej).

Czy w związku ze sprawami ICSID Twój kraj ubiegał się o unieważnienie? Jeśli tak, to na jakiej podstawie?

Nie dotyczy (zob. szczegółowe odpowiedzi na pytania "W jakich sprawach między inwestorem a państwem uczestniczył Twój kraj? " powyżej).

Czy miały miejsce jakiekolwiek spory satelitarne związane z roszczeniami materialnymi lub egzekucją?

Nie dotyczy (zob. szczegółowe odpowiedzi na pytania "W jakich sprawach z udziałem inwestorów-państw, jeśli takie istnieją, uczestniczył Twój kraj? " powyżej).

Czy istnieją jakieś wspólne tendencje lub tematy, które można zidentyfikować na podstawie wniesionych spraw, zarówno w odniesieniu do roszczeń podstawowych, egzekwowania lub unieważnienia?

Nie dotyczy (zob. szczegółowe odpowiedzi na pytania "W jakich sprawach z udziałem inwestorów i państw, jeśli w ogóle, uczestniczył Twój kraj?" powyżej). " powyżej).

Finansowanie

Czy Twój kraj zezwala na finansowanie roszczeń wnoszonych przez inwestorów?

Austriaccy ustawodawcy nie wprowadzili jeszcze żadnych przepisów mających na celu uregulowanie kwestii finansowania przez osoby trzecie w postępowaniach sądowych i/lub arbitrażowych. Ramy regulacyjne zostały zatem przyjęte przez sądy, które zdawały się popierać (ogólnie) legalność finansowania przez osoby trzecie w postępowaniach rozstrzygających spory (patrz szczegółowo odpowiedź na pytanie "Jakie orzecznictwo, jeśli w ogóle, zostało ostatnio wydane w tej kwestii w Twojej jurysdykcji?" poniżej).

Otwartość na dopuszczalność finansowania przez osoby trzecie w sporach między inwestorem a państwem może ponadto wynikać z umów handlowych negocjowanych obecnie na szczeblu UE. Przykładowo, art. 8.26 ściśle analizowanej umowy CETA zezwala na finansowanie przez osoby trzecie tylko pod warunkiem obowiązkowego ujawnienia "nazwy i adresu podmiotu finansującego będącego osobą trzecią".

Jakie orzecznictwo, jeśli w ogóle, zostało ostatnio wydane w tej kwestii w Twojej jurysdykcji?

Przełomowa decyzja OGH z lutego 2013 r. (6 Ob 224/12b) zapewnia jak dotąd najbliższy wgląd w postrzeganie przez austriacki sąd najwyższy legalności finansowania przez osoby trzecie.

Istotną kwestią przedstawioną OGH było zasadniczo to, czy umowy finansowania przez osoby trzecie naruszają zakaz pactum de quota litis określony w § 879 ust. 2 austriackiego kodeksu cywilnego ("ABGB"). Powstrzymując się od podjęcia decyzji w tej sprawie, OGH stwierdził, że istnienie umowy o finansowaniu przez osobę trzecią nie może mieć wpływu na legitymację procesową strony w postępowaniu, nawet gdyby taka umowa została uznana za naruszającą zasadę pactum de quota lit is.

Orzeczenie OGH zostało szeroko zinterpretowane jako potwierdzenie legalności finansowania przez osoby trzecie nie tylko w krajowych postępowaniach sądowych, ale także w międzynarodowym arbitrażu.

Czy w Twojej jurysdykcji jest dużo finansowania sporów sądowych/arbitrażowych?

Zainteresowanie austriackiego rynku finansowaniem przez osoby trzecie konsekwentnie rosło w ciągu ostatnich kilku lat. W szczególności w międzynarodowych postępowaniach arbitrażowych strony sporu starannie analizują zalety i wady finansowania w celu zabezpieczenia swoich roszczeń. Spory na linii inwestor-państwo nie są tu wyjątkiem. Jako tradycyjnie ugruntowane centrum arbitrażowe charakteryzujące się neutralnością polityczną, poszkodowani inwestorzy na całym świecie zdecydowanie rozważają skorzystanie z usług wiodących austriackich kancelarii, niezależnie od tego, czy roszczenia są w jakikolwiek sposób związane z Austrią. W zależności od charakteru roszczeń, które mają być w ten sposób podniesione, umowy o finansowanie przez strony trzecie są wielokrotnie negocjowane z wyspecjalizowanymi instytucjami za granicą.

Relacje między trybunałami międzynarodowymi a sądami krajowymi

Czy trybunały mogą kontrolować dochodzenia karne i wyroki sądów krajowych?

Zgodnie z ugruntowaną zasadą prawa austriackiego, moc prawna prawomocnego wyroku skazującego musi być rozumiana w taki sposób, że osoba skazana, jak również każda osoba trzecia, musi zaakceptować wyrok. W związku z tym w późniejszym sporze prawnym żadna osoba nie może twierdzić, że nie popełniła czynu, za który została skazana, niezależnie od tego, czy strona przeciwna w późniejszym postępowaniu była zaangażowana w postępowanie karne w jakimkolwiek charakterze.

Z zastrzeżeniem powyższego, międzynarodowe trybunały mogą mieć raczej ograniczone uprawnienia do oceny skutków wyroku skazującego i/lub dochodzenia jako kwestii (ustalonego) faktu w stosunku do wszelkich mających zastosowanie zobowiązań państwa wobec inwestorów jako kwestii prawnej.

Czy sądy krajowe są właściwe do rozstrzygania kwestii proceduralnych wynikających z arbitrażu?

Sądy krajowe mogą interweniować w postępowaniu arbitrażowym, jeżeli jest to wyraźnie przewidziane w austriackim kodeksie postępowania cywilnego ("ZPO"). Można wyróżnić dwie grupy dopuszczalnych postępowań sądów krajowych w kwestiach proceduralnych wynikających z arbitrażu:

a. Z zastrzeżeniem uprzedniego wniosku trybunału arbitrażowego:

• wykonanie środka tymczasowego wydanego przez trybunał arbitrażowy (art. 593 ZPO); lub
• dokonywanie czynności sądowych, do których trybunał arbitrażowy nie ma uprawnień (np. wezwanie świadków do stawiennictwa, nakazanie ujawnienia dokumentów itp.), w tym zwracanie się do zagranicznych sądów i organów o dokonanie takich czynności (art. 602 ZPO).

b. Z zastrzeżeniem szczególnych zezwoleń proceduralnych wynikających z ZPO:

• przyznanie środków tymczasowych (sekcja 585 ZPO);
• wyznaczać arbitrów (art. 587 ZPO; zob. szczegółowo odpowiedź na pytanie "Czy sąd krajowy może interweniować w sprawie wyboru arbitrów?" poniżej); lub
• decydować o wyłączeniu arbitra (art. 589 ZPO).

Jakie przepisy regulują egzekwowanie postępowania arbitrażowego?

Austria jest stroną zarówno Konwencji Nowojorskiej, jak i Konwencji ICSID (zob. szczegółowe odpowiedzi na pytania "Czy Twój kraj jest stroną (1) Konwencji Nowojorskiej, (2) Konwencji Waszyngtońskiej i/lub (3) Konwencji Mauritius?" powyżej). Niemniej jednak oba instrumenty międzynarodowe (zob. art. III i nast. Konwencji nowojorskiej; art. 54 i nast. Konwencja ICSID) oczekują od krajowych przepisów proceduralnych prawidłowego wdrożenia.

Ustawodawcy austriaccy dokonują wyraźnego rozróżnienia między zasadami wykonywania krajowych (tj. wydanych w postępowaniu arbitrażowym z uzgodnioną siedzibą arbitrażu w Austrii) i zagranicznych (tj. wydanych w postępowaniu arbitrażowym z uzgodnioną siedzibą arbitrażu poza Austrią) orzeczeń arbitrażowych.

W przypadku tych pierwszych, sekcja 1 austriackiej ustawy o wykonywaniu orzeczeń ("EO") stanowi, że orzeczenia krajowe niepodlegające odwołaniu (w tym ugody) mogą być wykonywane bezpośrednio jako z natury nadające tytuły wykonawcze.

W przeciwieństwie do powyższego, Tytuł III EO (Sekcja 403 i następne) wymaga formalnego uznania zagranicznych orzeczeń arbitrażowych przed ich wykonaniem w kraju, chyba że orzeczenia te powinny być wykonywane bez uprzedniego odrębnego stwierdzenia wykonalności na mocy (i) mającej zastosowanie umowy międzynarodowej (np. traktatów z obowiązującym obowiązkiem wzajemności w zakresie uznawania i wykonywania) lub (ii) aktu Unii Europejskiej.

W jakim zakresie istnieją przepisy przewidujące immunitet arbitra?

Austriackie prawo właściwe faworyzuje koncepcję odpowiedzialności prawnej zamiast absolutnego immunitetu arbitrów. Paragraf 594(4) ZPO w tym zakresie wyraźnie stanowi, że "[a]rbator, który nie wypełni swojego obowiązku wynikającego z przyjęcia jego powołania w ogóle lub w odpowiednim czasie, będzie odpowiedzialny wobec stron za wszelkie szkody spowodowane jego bezprawną odmową lub opóźnieniem".

Czy istnieją jakieś ograniczenia autonomii stron w wyborze arbitrów?

Nie istnieją wyraźne ograniczenia autonomii stron w wyborze arbitrów. Należy jednak podkreślić, że powszechnie przyjęta interpretacja § 587 ZPO zezwala na powoływanie na arbitrów wyłącznie osób fizycznych. Co więcej, czynni sędziowie nie mogą pełnić funkcji arbitra.

Czy w przypadku niepowodzenia wybranej przez strony metody wyboru arbitrów istnieje procedura domyślna?

Tak. Zgodnie z art. 587 ust. 3 ZPO, jeżeli uzgodniona przez strony metoda wyboru arbitrów nie powiedzie się z jednego z wymienionych powodów, "każda ze stron może zwrócić się do sądu o dokonanie niezbędnego powołania, chyba że uzgodniona procedura powołania przewiduje inne środki zabezpieczenia powołania".

W celu uniknięcia wątpliwości, w przypadku nieosiągnięcia przez strony porozumienia w sprawie procedury wyznaczania sędziów, obowiązująca domyślna procedura wyznaczania sędziów jest wyraźnie określona w art. 587(2) ZPO.

Czy sąd krajowy może interweniować przy wyborze arbitrów?

Sądy krajowe mogą zostać poproszone o wyznaczenie arbitrów zgodnie z art. 587(3) ZPO (zob. szczegółowo odpowiedź na pytanie "Jeżeli wybrana przez strony metoda wyboru arbitrów nie powiedzie się, czy istnieje procedura domyślna?" powyżej).

Uznanie i wykonanie

Jakie są wymogi prawne orzeczenia dla celów jego wykonania?

Zgodnie z art. IV ust. 1 lit. a) Konwencji nowojorskiej, wnioskodawca ubiegający się o uznanie orzeczenia musi dostarczyć oryginał orzeczenia (lub jego uwierzytelniony odpis) oraz oryginał umowy o arbitraż (lub jej uwierzytelniony odpis). Paragraf 614(2) ZPO pozostawia w tym zakresie decyzję o tym, czy zażądać od wnioskodawcy przedłożenia odpowiedniej umowy arbitrażowej (lub jej uwierzytelnionego odpisu) w gestii sędziego. Ponieważ właściwe sądy rejonowe badają jedynie, czy spełnione są wymogi formalne, stanowisko austriackiego Sądu Najwyższego w tej kwestii jest bardziej formalistyczne - wymagają one zbadania, czy nazwa dłużnika wskazana we wniosku o zezwolenie na egzekucję jest zgodna z nazwą wskazaną w orzeczeniu arbitrażowym.

Oprócz powyższego, orzeczenie może podlegać sekcji 606 ZPO wymagającej, aby orzeczenie było (i) sporządzone na piśmie oraz (ii) podpisane przez arbitrów. Dalsze wymogi formalne mogą mieć zastosowanie w przypadku braku porozumienia stron.

Na jakiej podstawie strona może sprzeciwić się uznaniu i wykonaniu orzeczenia?

Sądy austriackie nie są uprawnione do merytorycznej kontroli orzeczenia arbitrażowego. Od orzeczenia arbitrażowego nie przysługuje odwołanie. Możliwe jest jednak wniesienie powództwa o uchylenie orzeczenia arbitrażowego (zarówno orzeczeń dotyczących jurysdykcji, jak i orzeczeń co do istoty sprawy) na bardzo konkretnych, wąskich podstawach, a mianowicie:

• trybunał arbitrażowy przyjął lub odmówił jurysdykcji, mimo że nie istnieje żadna umowa o arbitraż lub ważna umowa o arbitraż;
• strona nie była w stanie zawrzeć umowy o arbitraż zgodnie z prawem właściwym dla tej strony;
• strona nie była w stanie przedstawić swojej sprawy (np. nie została prawidłowo powiadomiona o wyznaczeniu arbitra lub o postępowaniu arbitrażowym);
• orzeczenie dotyczy kwestii nieprzewidzianych lub nieobjętych warunkami umowy o arbitraż lub dotyczy kwestii wykraczających poza zadośćuczynienie żądane w postępowaniu arbitrażowym - jeżeli takie wady dotyczą dającej się wyodrębnić części orzeczenia, taka część musi zostać uchylona;
• skład trybunału arbitrażowego nie był zgodny z §§ 577 do 618 ZPO lub umową stron;
• procedura arbitrażowa nie była zgodna lub wyrok nie jest zgodny z podstawowymi zasadami austriackiego systemu prawnego (ordre public); oraz
• jeżeli spełnione są wymogi wznowienia postępowania przed sądem krajowym zgodnie z § 530 ust. 1 ZPO.

Jakie stanowisko przyjęły sądy krajowe w odniesieniu do immunitetu jurysdykcyjnego i dochodzenia roszczeń z majątku państwowego?

Obcym państwom przysługuje immunitet tylko w zakresie ich suwerennej zdolności. Immunitet nie ma zastosowania do działań o charakterze prywatno-handlowym. Aktywa zagraniczne w Austrii są zatem zwolnione z egzekucji w zależności od ich przeznaczenia: jeśli mają być wykorzystywane wyłącznie do transakcji prywatnych, mogą zostać zajęte i podlegać egzekucji; ale jeśli mają służyć wykonywaniu suwerennych uprawnień (np. zadań ambasady), nie można zarządzić żadnych środków egzekucyjnych. W odpowiedniej decyzji w tej sprawie OGH stwierdził (zob. 3 Ob 18/12), że ogólny immunitet dla majątku państwowego nie jest przewidziany, zamiast tego obowiązkiem państwa zobowiązanego jest udowodnienie, że działało z suwerenną władzą w zawieszeniu postępowania egzekucyjnego zgodnie z sekcją 39 EO.

Jakie orzecznictwo rozważało kwestię zasłony korporacyjnej w odniesieniu do majątku państwowego?

Wobec braku pouczającego orzecznictwa, racjonalne może być stwierdzenie, że przebicie zasłony korporacyjnej w odniesieniu do majątku państwowego byłoby prawnie dopuszczalne, o ile zasady dotyczące zakresu immunitetu suwerennego (zob. szczegółowo odpowiedź na pytanie "Jakie stanowisko przyjęły twoje sądy krajowe w odniesieniu do immunitetu suwerennego i odzyskiwania majątku państwowego?" powyżej) są uzupełnione spełnieniem obowiązujących wymogów prawnych dotyczących przebicia zasłony korporacyjnej.